Share →

matix4HDR – High Dynamic Range, Szeroki Zakres Tonalny, metoda uzyskania obrazu o zakresie tonalnym znacznie szerszym od zarejestrowanego przez aparat na pojedynczej klatce polegająca na tworzeniu pliku, zazwyczaj o 32 bitowej głębi koloru, powstałego na skutek połączenia kilku obrazów tej samej sceny naświetlanych w różny sposób, tak, aby na poszczególnych klatkach zarejestrować poprawnie wszystkie zakresy, od świateł do cieni.

 

HDR – High Dynamic Range

W pewnym moim wątku o Tatrach była mowa o HDR, jako jednej z technik obróbki zdjęć.

Cóż to zatem takiego jest.

Myślę, że wielu z Was na pewno miała styczność ze zdjęciami złożonymi tą techniką.

W poradniku posłużę się częściami artykułu z portalu obiektywni.pl, autorstwa Maćka Duczyńskiego.

Więc czym jest owe pojęcie:

HDR – High Dynamic Range, Szeroki Zakres Tonalny, metoda uzyskania obrazu o zakresie tonalnym znacznie szerszym od zarejestrowanego przez aparat na pojedynczej klatce polegająca na tworzeniu pliku, zazwyczaj o 32 bitowej głębi koloru, powstałego na skutek połączenia kilku obrazów tej samej sceny naświetlanych w różny sposób, tak, aby na poszczególnych klatkach zarejestrować poprawnie wszystkie zakresy, od świateł do cieni. Stworzenie takiego pliku wymaga kilku plików wejściowych, ich ilość zależy od zakresu tonalnego rejestrowanej sceny, z mojego doświadczenia wynika, ze w 90% przypadków wystarczają 3 pliki zarejestrowane ze skokiem około 2 E.V., czyli w praktyce wykonujemy 3 (minimum 3) naświetlenia z ta sama wartością przysłony zmieniając czas w stosunkach x0.25; x1; x4. (przykładowo).

Ja czasami wykonuję ich nawet 9 albo 11, w zależności od tego jak scena jest kontrastowa. Czasami nie wykonuję, nawet dwóch tylko jedno naświetlnie, ale wtedy stosuję już filtry połówkowe, ale to już inna historia ;D

Pomocnym nam też może być pojęcie pokrewne:

DRI – Dynamic Range Increase, Zwiększenie Zakresu Tonalnego, metoda polegająca na odpowiednim nałożeniu na siebie i zamaskowaniu kilku warstw zawierających ta sama scenę naświetlonych w różny sposób. Najpoważniejszą różnicą, w pewnym uproszczeniu oczywiście, jest fakt, ze DRI to w praktyce zastępowanie partii jednego obrazu za pomocą wycinków innego, te partie są stosunkowo duże, czasem może to być cala połać nieba, podczas gdy w HDR przemiany te maja miejsce w każdym pikselu obrazu

Czas do czynów.

Poniżej przedstawię jak i z czym to się je:

Moim ulubionym narzędziem jeśli chodzi o tworzenie obrazów HDR, jest Photomatix, program od HDRSoft.

Podstawą do wykonania poprawnego hdr-a są najlepiej 3 klatki, jak te poniżej. Każda została naświetlona z podwójnym skokiem. (czyt. co 2 E.V.)

 

hdr1h

hdr2v

hdr3no

 

I mamy 3 zdjęcia bazowe. Wczytujemy do photomatixa. Wybieramy opcję złączenia w HDR. Druga to możliwość wczytania pojedynczych klatek.

matix2

 

Możemy dodatkowo spośród opcji wybrać ustawienia balansu bieli, sposobu dopasowania zdjęć, redukcji szumu, czy obszaru wyjściowego koloru. sRGB czy Adobe RGB.

matix5

I otwiera się okno robocze programu. Poniżej głównego zdjęcia mamy kilka pozycji, które wybieramy dopasowując pod siebie.
Zwykle staram się by HDR, był wykonany w taki sposób, by nie odbiegał od naturalnej sceny widzianej ludzkim okiem.

Po lewej stronie programu jest dość sporo opcji. Omówię główne:

Strength – zakres od 0 do 100. Określa stopień w jaki wzmocniony będzie lokalny kontrast. Wartości bliższe 0 dają mniejsze wydobycie detali z cieni i świateł, bliższe 100 dają więcej szczegółów ale stwarzają nieprzyjemny, nienaturalny efekt. Wartość od okolic 50 do 70 jest przyswajalna. Im większa wartość scena robi się dość nieprzyjemna i odrealniona. Np. jak w zdjęciu poniżej, które ma niewiele wspólnego z naturalnym obszaru wyjściowego koloru. sRGB czy Adobe RGB.

hdr-76

 

Light Smoothing – daje możliwość wygładzenia nienaturalnych przejść tonalnych. Wartości od -2 do 2 z krokiem 1. Dzięki tej pozycji możemy w pewien sposób zredukować aureole wokół obiektów jakie się pojawiają podczas obróbki,
a zdarzają się między miejscami bardzo kontrastującymi ze sobą np. barwą, lub między jasną a ciemną partią zdjęcia.

Micro-contrast – poziom wydobycia lokalnych detali.

Luminosity – suwak odpowiada za ilość szczegółów wydobytych z cieni oraz za globalna jasność obrazu.

White/Black Clip –  kontroluje kontrasty cieni i świateł; w zależności o zdjęcia daje różne rezultaty; eksperymentując patrz jak zmienia się histogram

Micro smoothing –  lokalne wygładzenie – jeden z ważniejszych ustawień. Im bliżej 0 tym bardziej surrealistycznie i efektownie będzie wyglądał obraz (dzięki uwydatnieniu szczegółów). Choć też nie zawsze, warto po prostu próbować różnych kombinacji.

matixk

Tak wygląda zdjęcie po wstępnej obróbce w programie photomatix:

matix3

Po tym, możemy oczywiście zdjęcie zapisać. Program daje nam możliwość zapisu w formatach: jpg, oraz TIFF 16 bitowym oraz TIFF 8 bitowym

W zależności od naszych upodobań i widzi mi się, można jeszcze przystąpić do późniejszej obróbki zdjęcia. Ja zazwyczaj tak robię, ponieważ wolę mieć kontrolę do końca nad zdjęciem.

Poniżej przykład zdjęcia po końcowej obróbce.

matix4

Oraz jeszcze przykłady trzech zdjęć innej sceny, która też została utrwalona przy pomocy techniki HDR. Zdjęcia również wykonanie ze skokiem co 2 E.V.

hdr5b

hdr5b

hdr6s

Oraz zdjęcie wynikowe po obróbce:

89alj

Generalnie z HDR jest tak: technika jakiś czas temu stała się bardzo popularna i bardzo wiele ludzi zaczęło jej używać z przesadnymi skutkami odrealniając rzeczywistość.
Oczywiście nie zawsze jest tak, że kręcenie suwakami na max daje efekt taki, że nie da się na zdjęcie patrzeć, ale umiar powinien być zachowany, tak uważam.

No i gdzie samo hdr się przydaje: przy bardzo kontrastowych zdjęciach, zdjęciach wnętrz, gdzie chcemy uzyskać równomierne oświetlenie jednocześnie nie prześwietlając okieni tła za nimi. Wykorzystywana głównie przy pejzażu, zdjęciach architektury, trudnych oświetleniowo warunkach. Pamiętać jednak należy, że przy stosowaniu techniki hdr, jakość zdjęć się pogarsza oraz może pojawić (a zazwyczaj tak jest) zwiększone zaszumienie zdjęcia. Jednak warto stosować, bo jest to po prostu praktyczna i przydatna rzecz 🙂

Chciałbym też dodać, że zamiast techniki hdr, możemy przy fotografii pejzażu wykorzystywać np. filtry połówkowe Cokin, HiTech czy Lee. Daje to bardzo zadowalające efekty, a my sami nie stajemy się uzależnieni jedynie od programów 😉

Jakby były jakieś pytania postaram się zawsze odpowiedzieć 😉

 


** Zapraszamy do dyskusji na forum: HDR – High Dynamic Range, co i jak i dlaczego

Dodaj komentarz